Do premiery książki "Fanatycy. Futbol na śmierć i życie", której autorem jest "Anonimowy fanatyk", został już tylko dzień. Wspólnie z wydawnictwem Sine Qua Non prezentujemy wam fragment książki, a w nim wspominamy ludzi, którzy kibicowską zajawkę przypłacili życiem.

Więcej fragmentów możecie znaleźć na stronie www.fanatycyksiazka.pl, zaś książki szukajcie pod tym adresem. Premiera już 25 października.

Fragment książki:

"Śmierć Mariego, kibica Arki Gdynia, na zawsze zmieniła już nie tylko samą ekipę z Ejsmonda, ale też całą naszą kibicowską rzeczywistość. To był jeden z tych momentów, które możemy nazywać punktami zwrotnymi. Żadna tragedia wcześniej, żadna też później nie miały takiego wpływu na podejście władzy do kibiców. Wiele o tej zadymie już powiedziano, przerzucając się wzajemnie odpowiedzialnością. Oskarżeń nie uniknęła też policja, która według wielu mogła nie dopuścić do tej bijatyki. Zwłaszcza że wszystko działo się pod czujnym okiem, podobno przypadkowego, kamerzysty. Faktem bezspornym jest, że Mari zginął od ciosu nożem, co absolutnie nie powinno mieć miejsca. Spotkałem się z opiniami, że służbom wygodniej było wpuścić kiboli do miasta i zawinąć ich, dopiero gdy się zaczną tłuc, niż zatrzymać jedną z koalicji na rogatkach i nie dopuścić do żadnego spotkania. Dzięki temu psy mogły przecież trąbić o swoim spektakularnym sukcesie, bo zatrzymały dziesiątki bandytów, posypały się areszty i zakazy stadionowe. To wtedy zaczął się cyrk z wyjazdami, co wielu jeszcze aktywnych wówczas dinozaurów z różnych polskich ekip uznało za znak, że to koniec pewnej epoki i że ich czas dobiegł końca. Tragedie nie mogą się nie przełożyć na wzajemne podejście do siebie ekip, które brały udział w feralnym starciu. Do dziś Pogoń największą kosę ma z Cracovią, której kibic zabił kibica Pogoni w 1993 roku, przed meczem Polska - Anglia. Rywalizacja Górnika Zabrze z Ruchem Chorzów już nigdy nie wyjdzie z cienia dwóch tragedii, śmierci Remigiusza i Rajmunda, kibiców Ruchu, którzy zginęli z rąk kibiców z Zabrza. Ja osobiście oddaję cześć pamięci Małpy, Starszego, Rolika i wielu innych, którzy za swoją kibicowską zajawkę zapłacili życiem. Niestety, są to sytuacje, w których wychodzi na wierzch, że jako społeczeństwo nie do końca mamy poukładane w głowach. Zamiast uczcić pamięć tych, co odeszli do lepszego świata, zaczynamy się kopać, obrażać, jątrzyć. Celowo wspomniałem o społeczeństwie jako całości - podobne rzeczy dzieją się na przykład wokół tragedii smoleńskiej. Są sytuacje, w których należy po prostu zamilknąć z szacunku dla zmarłych.

Pakt antysprzętowy i zjawisko ustawki miały ograniczyć do minimum ryzyko, że komuś stanie się krzywda. Wiem, pomyślicie, że to kompletny absurd, wszak lepiej byłoby się w ogóle nie bić. No cóż, my akurat uwielbiamy się napier... Z biegiem lat awantury przybrały formę rywalizacji. Coraz mniej jest bezsensownych, obfitujących w konsekwencje dymów z psami. Zejście z ulic i trybun, wejście do lasu, było tylko kolejnym etapem rozwoju naszej sceny kibicowskiej. Jeżeli komuś coś się stanie na ustawce, wiadomo, że nie może mieć do nikogo pretensji, bo brał w niej udział z własnej woli i rzucił się w bój z uśmiechem na ustach. Gdy dwie ekipy spotykają się na trasie na spontanie, już takiej pewności mieć nie można. Zawsze ktoś będzie mieć przewagę, zawsze po głowie oberwać może ktoś, kto nie chciał brać udziału w awanturze."



Artykuł sponsorowany