- Tata ostatnio powiedział, że przerosłem go umiejętnościami. Wiem, że robi to po to, by mnie zmobilizować. Nie lubię tego. Sam mam świadomość, że coś źle zrobiłem, a on twierdzi, że wykonuję to dobrze, uzasadniając, że jestem młody i potrzebuję czasu. Próbuje mnie pocieszać, żebym nie przejmował się tak, jak on kiedyś, każdą sytuacją. Zawsze mi mówi, że był głupi, bo przeżywał najdrobniejsze szczegóły, żebym nie popełniał tego błędu, wtedy będę miał z górki - opowiada Kamil Lech w ciekawej rozmowie z Izą Koprowiak z "Przeglądu Sportowego". Poniżej prezentujemy fragmenty wywiadu i jednocześnie zapraszamy do przeczytania całości.

W tym sezonie zadebiutowałeś w ekstraklasie. Pamiętasz, kiedy uwierzyłeś, że masz na to szansę?
Kamil Lech: - Gdy dwa lata temu wszedłem na końcowe piętnaście minut w meczu Ligi Europy. Po tym spotkaniu każdy mnie chwalił, trenerzy jednak stwierdzili, że potrzebuję czasu. Powiedzieli, że od wskoczenia z ławki do pierwszego składu dzieli mnie cienka linia.

Chyba nie była taka cienka, skoro musiałeś czekać dwa lata.
- Posmakowałem gry na wysokim poziomie i znów wróciłem do walki w niższych ligach. Psychika mi siadała, miałem wahania nastrojów, podłamywałem się, gdy harowałem na treningach, a i tak przychodził weekend i grali inni. Były dni, kiedy czułem się lepszy od konkurentów, a nie byłem zabierany nawet na ławkę. Siadałem po treningach, myślałem, że tak bardzo się staram, a nikt tego nie dostrzega. Zastanawiałem się, czy jest sens nadal walczyć w Ruchu, czy nie powinienem zmienić klubu. Byłem wkurzony, ale mijały dwie, trzy godziny i przechodziło.

Mówiłeś komuś o swoich rozterkach?
- Nikomu. Problemy zachowuję dla siebie, zostają tylko w mojej głowie. Częściej to ojciec mi narzeka niż ja jemu. Nie marudzę, ale wiem, że rodzina wspiera mnie na każdym kroku. Dużo zawdzięczam wujkowi Zbyszkowi, bratu mamy, który kupował mi na początku sprzęt: rękawice, buty. Nie chciał, żebym wyglądał jak amator. On, kiedyś był przymierzany do gry w Ruchu, ale doznał kontuzji w sparingu, musiał skończyć z piłką.

(...)

Jak się czujesz, gdy cię porównują do taty?
- Kiedy ludzie mówią, że robię coś jak on, to mnie cieszy, bo wiem, że był naprawdę dobrym bramkarzem. Chcę mu dorównać, a potem go przerosnąć, usłyszeć od niego, że jestem lepszy. Czasami sam się do ojca porównuję, choćby podczas wyjść do dośrodkowań. Chcę go naśladować, zastanawiam się, czy on zrobiłby to lepiej.

(...)

Jak się czujesz po dotychczasowych dziesięciu spotkaniach?
- Po meczu zawsze analizuję swoje błędy, czy na nagraniach, czy w głowie. Rozmawiam z ojcem o tym, co jest do poprawy, a co było dobre w mojej grze. Tata twierdzi, że na razie sobie radzę, tylko nie mogę ratować innym tyłka, bo sam przez to ucierpię. W poniedziałek powiedział, że to dla mnie najważniejszy moment. Że mam nie myśleć o głupotach, muszę mieć w głowie tylko futbol. Wszedłem do profesjonalnej piłki, to dla mnie być albo nie być. Jeśli coś naprawdę zawalę, nie dostanę już drugiej szansy. Czuję się odpowiedzialny za swoją przyszłość. Mam 22 lata, powinienem mieć już rozegranych co najmniej sto spotkań. Wiem, że to, co dziś pokazuję, albo zaprocentuje, albo nic z grania w piłkę nie będzie. Przyszedł czas na weryfikację całej mojej pracy. Koledzy z zespołu twierdzą, że jestem szalony jak ojciec. Że idę w dobrym kierunku, ale czeka mnie jeszcze dużo pracy.

A jesteś szalony jak ojciec?
- Aż tak na pewno nie, ale coś z niego mam.

Poszarpałeś się z kimś na boisku?
- Na boisku nie, w szatni tak. Długo się opanowuję, trzymam wszystko w sobie, ale gdy przekroczę pewną granicę, wybucham tak bardzo, że lepiej nie wchodzić mi w drogę. Na co dzień jestem jednak spokojny. Tak jak tata. Dla rodziny ojciec jest czuły, troskliwy. Wybuchowy staje się tylko na boisku. Nie lubiłem, gdy mnie trenował, kiedy grałem w rezerwach. Bywałem wtedy impulsywny, kłóciliśmy się, musiałem wykonać wiele kółek dookoła boiska. Wysyłał mnie na bieganie, żeby mi ostudzić głowę. Najbardziej kłóciłem się z nim wtedy, gdy wymagał ode mnie czegoś, czego sam nie potrafił wykonać. Dziś wiem, że te kłótnie procentowały.

Całą rozmowę można przeczytać na stronie na-babski-rozum.przegladsportowy.pl