- Oto przykład społecznego, oddolnego działania! One o nic nie proszą. Po prostu znają swoje potrzeby. Są młode i plastyczne. Realizują marzenia, nie rezygnując z bycia matkami. Nie politykują tak jak ja - mówi o czirliderkach Ruchu śląska feministka.

Sala taneczna na piętrze w Starochorzowskim Domu Kultury, dziewczyny przebierają się w białe koszulki i niebieskie mini. Od dwóch sezonów są czirliderkami Ruchu Chorzów. - Szybko, szybko - pogania Bożena Gruca, kierowniczka zespołu. Spóźniają się, goniąc tu prosto ze szkoły, z pracy. - Mamo, siku - woła trzyletnia Miriam. Bożena bez grymasu wyłącza magnetofon i czeka na Olę Kopeć, aż wróci z córeczką z ubikacji.

Wszystkie chorzowianki gorąco kibicują swojemu klubowi. Trening mają przez dwie godziny, trzy razy w tygodniu. Czarek, młodszy od Miriam o pół roku, łapie Asię Michalską za nogę. - Mamo, pić! Maluchów nie da się usadzić w kącie. Skaczą z dziewczynami i mają prawo się zmęczyć. Asia musi wyjść z szeregu i napoić synka. Znów przerwa w treningu.

Ćwiczyć trzeba dużo. Bycie czirliderkami Ruchu to dla nich prestiż. Zwinnie łapią z ziemi pompony, lewą ręką białe, prawą niebieskie, jednego brakuje. Przecież były specjalnie ułożone! To Mateusz - wywija pomponem przed lustrem. Pompony to pierwszorzędna zabawka dla dzieci czirliderek.

Mateusz jest najstarszy, ma 4,5 roku. Od niego się zaczęło, gdy dwa lata temu przyprowadziła go na trening Bożena, jego baby-sitter. - Rodzice wiedzą. Czy mają coś przeciw? Cieszą się, że synek się rusza!

Asia nie ma z kim zostawić Czarka - jego ojciec jest w pracy. Ola pracuje w hipermarkecie i na ten czas podrzuca córkę swojej matce. Babcia chętnie zajęłaby się Miriam i w czasie treningu. - Ale po co, skoro tutaj może się wyszaleć? - rzuca Ola.

Bożena ma 24 lata i jest najstarszą czirliderką niebiesko-białych. Nabór prowadzi non stop, bo nastolatki, dorastając, odpadają. Nie wierzą, że można równocześnie studiować, pracować, zakładać rodziny. Tańczy od dziecka, w wieku 16 lat założyła swój pierwszy zespół i przyprowadziła go do Ruchu. Znalazła sponsora na klubowe stroje, teraz walczy, żeby dziewczyny miały płacone za występy w przerwach meczu. Po drodze skończyła kolegium nauczycielskie i 10 godzin dziennie opiekowała się obcym dzieckiem.

- Oto przykład społecznego, oddolnego działania! Z całym szacunkiem dla domu kultury i klubu, mogli stawiać tym kobietom przeszkody. Ale one o nic nie proszą! Po prostu znają swoje potrzeby. Realizują marzenia, nie rezygnując z bycia matkami. Wyprzedzają to, co powinno być propozycją władz samorządowych. Nie politykują tak jak ja - zachwyca się Małgorzata Tkacz-Janik, matka gimnazjalisty, nauczycielka akademicka, prekursorka działań feministycznych na Śląsku.



- Czirliderki kojarzą się z czymś niepoważnym. Tymczasem one mają rodziny, uprawiają jakieś zawody i potrafią się zorganizować. To jest demokracja w działaniu! - mówi Tkacz-Janik.

Za siedem miesięcy zespół czirliderek Ruchu powiększy się o czwarte dziecko, najbardziej uciążliwe, bo karmione piersią. Bożena jest w ciąży, potańczy jeszcze trzy miesiące, zrobi przerwę do porodu i wróci na murawę. Już słyszy ten zachwyt kibiców. - Na trybunach jest ich osiem tysięcy. Patrzy na nas przynajmniej połowa. Śpiewają nasze piosenki, robią sobie z nami zdjęcia. Miriam powtarza, że jak dorośnie, to będzie tańczyć.

Bożena twierdzi, że czirliderką można być nawet w wieku 50 lat. Mateusz twierdzi, że chłopaki w ogóle nie powinni. - Tańczą tylko dziewczyny - krzywi się, zasłania oczy i kradnie pompon. - Niech się to przełamywanie tabu rozszerza - mówi Tkacz-Janik. - Niech role będą coraz mniej uzależnione od płci. Do sali tanecznej zaglądał już instruktor szachów, urywając się z partyjek na parterze domu kultury. Być może ciągnęła go tutaj córeczka?

źródło: Gazeta Wyborcza Katowice